Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
PAKHAN en zijn familie
Een weblog over het verleden en heden van onze families. DEHNE EN STOLZE
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


Mary en Han Dehne-Stolze



Mijn Profiel

handehne
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen

Pensioenperikelen
09 januari 2011 00:46

DE INDO
13 februari 2010 20:54

NAWOORD VAN MARY
02 augustus 2009 00:03

DE ZOEKTOCHT NAAR MARY's ...
06 juli 2009 23:14

BIJZONDERE RECEPTEN
02 juli 2009 21:34




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten

Maria Knijn
05 april 2011 14:37
_
Hallo Han en Mary, Aangezien ik het stuk van Han van hyves op mijn groep heb gezet, wilde ik jullie vragen of ik het stuk van de voorpagina daarbij mag zetten. Want zoiets is vreselijk voor iemand en ik vind het heel belangrijk voor Indische mensen dat zij weten hoe zij een leven vol schaamte heeft gekend toen zij eenmaal wist wie haar vader was. liefs Maria

Ilse Henriette Thomson
16 augustus 2010 16:37
_
Lieve mensen, En daar ben ik dan. In het gastenboek van Mary en Han Dehne. Tot afgelopen zaterdag 14 augustus nog nooit iets van jullie gehoord. Aanleiding: De tentoonstelling "enkele reis Holland" in het Tropenmuseum te Amsterdam. Ik had gemengde gevoelens en daarna kwamen er veel vragen bij mij op over die tentoonstelling. Daarna een aankondiging in de krant over een voordracht van Eliza Thomson bij de Indie herdenking in Amstelveen afgelopen zaterdag. Een telefoontje naar mw. Thomson, een kennismaking op de herdenking, gesprekken met andere mensen die de herdenking bijwoonden, enz. waren het resultaat. En het einde van mijn zoektocht is nog niet in zicht, vrees ik. En het voelt intens goed. Hartelijke groeten, Ilse H. Thomson Amsterdam, 16 augustus 2010

Hartelief
19 juli 2009 18:31
_
Ha han en mary het ziet er prachtig uit zeg. dank jullie voor de link. ik ga rondsnuffelen. groetjes hartelief




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door corn1948 om 15:05
_
Corn1948 Online

Door kapak63 om 15:03
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door hehety om 14:57
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door WillemijnF om 14:53
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door WillemijnF om 14:53
_
WillemijnF Online

Door JanJense om 14:52
_
JanJense Online

Door ramapi om 14:49
_
Nieuwe Reactie geplaatst

Door hehety om 14:47
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst





_

Andere artikelen



DE ZOEKTOCHT NAAR MARY's BIOLOGISCHE VADER


Dit was Touki Okada toen hij in Indie verbleef

Dit is een vervolg van het aanvangsstuk over de geschiedenis van Mary.


Zoals al eerder aangegeven had ik de moed eigenlijk al opgegeven om haar vader te vinden. Ik had inmiddels zo'n 1500 boeken en manusscripten doorgeworstelt om ook maar iets te vinden over haar vader. De gegevens die ik had waren zeer summier en bestond eigenlijk alleen uit de naam OKADA en dat hij een soort baas was over het onderwijs uit de regio Soerakarta (Solo) en dat hij misschien een soort kolonel was.
De moeder van Mary deed er het zwijgen toe en als wij het waagden een concrete vraag te stellen dan begon zij meteen te huilen en zich te verontschuldigen. De vaste kreet die daarop volgde was; "HET IS AL ZO LANG GELEDEN, LAAT MAAR, SUDAH AL", daar moesten wij het meedoen. Onze indruk was dat zij uit angst of schaamte haar mondje dich hield.
WAT ZIJ ECHTER NIET BESEFTE WAS DAT MARY HET RECHT HAD OM TE WETEN WAAR ZIJ VANDAAN KWAM EN WIE UITEINDELIJK HAAR BIOLOGISCHE VADER WAS, ONDANKS HET FEIT DAT DE VADER DIE HAAR HAD OPGEVOED EEN VRESELIJK LIEVE EN GOED MAN VOOR HAAR IS GEWEEST.

Toen ik dus de zogenaamde "pijp aan Maarten" wilde geven kreeg ik de memoires in handen kreeg van Boeng Karno (voor niet weters is dat SOEKARNO de voormalig president van Indonesie). Plotseling zag ik in een voetnoot op een pagina een verwijzing staan naar een Proefschrift geschreven door Dr. Shigeru Sato die een studie had gemaakt van het bestuur op Java over de periode 1942-1945.
Onmiddellijk ben ik met die naam naar de Openbare Bibliotheek gegaan en heb daar alles opgevraagd wat zij maar konden vinden van deze onderzoeker. Gelukkig bleek hij al eerder publicaties had gedaan en ook zo nu en dan voor het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie werk had verricht.
Ná een kleine 10 dagen kwamen al deze stukken los van de bieb en kon ik ze gaan napluizen. Hoewel er niets in stond dat ik dacht te kunnen gebruiken stond er wel een privaat emailadres van deze Shigeru Sato vermeld. Nog diezelfde avond heb ik hem, in mijn beste Engels, het verhaal in het kort toegezonden en hem gevraagd of hij misschien in zijn documentatie de naam OKADA in combinatie met ONDERWIJS en SOLO was tegengekomen. Op dat moment stond ik niet stil bij een eventueel tijdsverschil tussen Nederland en Australie waar hij bleek te wonen. Shigeru was werkzaam als leraar in de Engelse taal aan de Newcastle Universiteit aldaar.

HET WAS ONGELOOFLIJK MAAR BINNEN 2 UUR KREEG IK EEN EMAIL TERUG.

In deze mail stond vermeld dat hij helaas de naam OKADA niet in zijn papieren kon terugvinden maar dat hij snel nog een mail zou sturen om meer dingen te vragen zodat hij misschien wat gerichter zou kunnen zoeken.
Ongeveer weer 2 uur later, het was inmiddels 's nachts 2 uur in Nederland en dus zeker 6 uur later in Australie, kwam er opnieuw een mail waar hij in vermelde dat hij van plan was om naar Nederland te komen over ongeveer 14 dagen en dat hij ons dan wilde ontmoeten. Hij zou dat combineren met ook een bezoek aan het NIOD als voorbereiding op een nieuwe publicatie van hem.
Je begrijpt dat dit voor ons een werkelijke verrassing was dat een JAPANNER zo zo voor ons wilde inzetten. Overigens zou hij vergezeld worden door zijn 10 jarige zoonmet de voornaam
KENJI.
Nadat hij in Nederland was gearriveerd, hadden wij 2 dagen later een afspraak bij ons thuis in Den Helder. Dat bezoek werd een uiterst aangenaam en verrijkend gebeuren. Ikzelf had erg veel overeenkomsten met hem in allerlei vormen van belangstelling, historie, genealogie en westerse literatuur.
Aan het eind van ons diepgaande gesprekken beloofde hij erg zijn best te gaan doen, met hulp van collega's historici in Japan, om gegevens over Mary's vader te vinden.

DRIE WEKEN LATER WERD MARY'S MOEDER ONVERWACHT LEVENSBEDREIGEND OPGENOMEN IN HET ZIEKENHUIS.

De artsen gaven aan dat wij met het ergste rekening moesten houden. Moesje lag vol met slangetjes en infusen op bed in het ziekenhuis in haar woonplaats, 275 km vanaf de onze.
Wij zaten bij voortduring aan haar bed en slechts een enkele keer ging ik bij een neef even kijken naar mijn mailbox. De 4e dag na de opname in het ziekenhuis keek ik weer in de box en daar zat een korte mail in van Shigeru Sato met de mededeling dat er gegevens waren gevonden van haar vader en hij somde heel summier de juiste naam, positie, geboortedatum en plaats en nog wat andere gegevens door. Dit zou worden gevolgd door een uitgebreidere mail met alle gegevens tot dan toe.
Met deze mail ging ik naar Mary in het ziekenhuis toe en gaf hem aan haar. De eerste kreet die zij slaakte en dat was echt een kreet was:

IK BESTA, IK BEN ECHT.

Het leek alsof er een loden last van haar schouders viel, zij huilde grote tranen, viel in mijn armen en was verder sprakeloos. Zij gaf dat bericht meteen aan haar moeder die het niet zelf kon lezen en vroeg het voor te lezen. Nadat dit was gebeurd kwamen ook bij haar de tranen, niet van vreugde voor haar dochter, maar van angst bleek toen. Angst om afgewezen te worden door ons, haar kleinkinderen en dat soort zaken meer. Hoewel wij wisten dat de verhouding met haar Japanner een gedwongen relatie was, uitte zij zich voor het eerst daarover en vertelde dat "het een hele lieve en zorgzame man was en dat Mary een liefdesbaby was".
VANAF DAT MOMENT HEEFT ZIJ NOOIT MEER ÉÉN WOORD HIEROVER GESPROKEN. HET WERD OPNIEUW EEN TABOE.

In het bericht stond vermeld dat de volledige naam van haar biologische vader TOUKI OKADA was en dat hij op 25 september 1895 is geboren in Meiji in Japan en op 15 december 1986 was overleden te Osaka op 91 jarige leeftijd. Hij was in 1918 afgestudeerd aan de Universiteit van Tokyo in de Engelse letteren. Touki was getrouwd in Japan en had 4 dochters die allen nog leefden en waarvan de oudste dochter in het familiehuis woont te Osaka. Zijn functie destijds in Indie was geen militaire functie maar hij behoorde tot het burgerlijk bestuur als GUNSOKU tot de hoogste regionen van dat bestuur. Hij was voor midden-Java belast met het Onderwijs en Cultuurbeleid.

ZO KREEG DEZE BIOLOGISCHE VADER STEEDS MEER EEN PROFIEL.


Wij wisten toen nog steeds niet hoe hij er uit zou zien want er was geen foto beschikbaar. Maar ook daar kwam verandering in.
Bij de Stichting Sakura kwamen wij met deze heugelijke berichten aan en er was alom vreugde voor ons. Een hele lange zoektocht had vruchten afgeworpen.
Maar wij wilden verder. Wat was Touki voor een mens?, hoe was hij voor zijn kinderen?, waren er medische bijzonderheden?, en nog vele andere vragen kwamen naar boven. Maar hoe moesten wij die beantwoord krijgen?
Bij Sakura was aangesloten als steunpaal, vraagbaak, vertaalster en nog veel meer, Yoko Watanubi. Zij nam een kopie van de mail mee en legde kontakt met een andere steunpaal in Japan, een oud journalist die tijdens WOII zelf dienst had verricht in Indie, en nu vele kinderen hielp om hun vaders te vinden.
Deze vriendelijke man vond het ouderlijk adres en ging daar naar toe om hen in kennis te stellen van het bestaan van Mary.

NATUURLIJK SLOEG DAT NIEUWS IN ALS EEN BOM EN WERD HET ALOM ONTKENNING.

Onze vriendelijke belangenbehartiger werd onmiddellijk weggestuurd met de boodschap dat hij met dit soort vreselijke aantijgingen nooit meer langs mag komen.
Aangezien het hier gaat om een belangrijke en aanzienlijke familie durfde hij echt niet meer langs te gaan. Kort daarop werd hij ook nog ziek en kon dit werk niet meer doen als 86 jarige man.

Na de zaak enkele maanden te hebben laten rusten werd in samenspraak met Yoko alsnog telefonisch contact oopgenomen vanuit Nederland met de oudste zusters. Ook nu verzette zij zich aanvankelijk heel erg, maar na indringend door te praten, werd afgesproken dat wij foto's zouden opsturen van Mary en haar moeder, van onze kinderen en kleinkinderen, zodat zij mogelijk zou kunnen zien of er enige familiegelijkenis bestond. Zij op haart beurt zou dan foto's opsturen van haar vader.

NOU TOEN WIJ DIE FOTO'S VAN HAAR KREGEN WAS ELKE VORM VAN TWIJFEL METEEN VOORBIJ.

Ook vanuit Japan kregen wij toen een brief waarin allerlei bijzonderheden over hun vader werd vermeld. Alles wat wij wilden, minimaal wilden, kregen wij toegestuurd, echter wel met de boodschap erbij dat zij als zusters hadden besloten om nimmer persoonlijk contact met osn te willen hebben en dat zij de familie geen deelgenoot zouden maken van het feit dat er nog een halfzus in Nederland woont. Zij willen hun nageslacht niet belasten met de misstap van hun grootvader en overgrootvader. Aangetekend moet worden dat de halfzusters allen rond de 85 en 80 jaar oud zijn. Alle 4 leven zij nog erg traditioneel.
MARY HEEFT ZICH VOORALSNOG NEERGELEGD BIJ DIT BESLUIT VAN DE 4 ZUSSEN. ZIJ BEGRIJPT DAT DOOR DEZE BOODSCHAP OOK HUN WERELDJE DEELS IN ELKAAR IS GESTORT EN OPEENS OPGEZADELD ZIJN MET EEN HELFZUS IN NEDERLAND.

De zussen spreken alleen Japans. Hoewel hun vader professor was in de Engelse letteren zijn deze dames opgegroeid met een verbod om deze taal te leren. Rechtstreeks communiceren met hun is onmogelijk en zal altijd met behulp van een tolk of vertaler moeten gebeuren.
MAAR ER KOMT EEN MOMENT DAT.....................................



Deze foto is uit het Jaarboek van de Universiteit in 1940


Dit is Touki Okada op 76 jarige leeftijd


Dit is Anton Stolze, de man die Mary als een vader ziet.


Niet echte foto van Mary en haar biologische vader Touki Okada



Geplaatst op 06 juli 2009 23:14 en 1177 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_





_
Marjolege  
06 jul 2009 23:56
hallo

wat is dit ontroerend mooi ik kijk uit naar het vervolg ben zo blij voor
Mary,een loden last die afvalt

lieve groetjes uit Belgie

Handehne  
07 jul 2009 00:55
marjolege,
Dank je wel voor je commentaar. Het vervolg staat inmiddels ook op de site. Veel leesplezier, ondanks het serieuze verhaal.
Groetjes
Han uit Den Helder
_





_
Gooilander  
09 jul 2009 14:41
Dag Mary en Han,

-- Met interesse heb ik deze levensgeschiedenis gelezen. Ik heb altijd veel gelezen over Ned. Indie / Indonesie. Mijn oom en tante en vier neefjes hebben in een jappenkamp gezeten. Ook nog een tante die als missiezuster in Ned. Indie werkte. De eerste brieven uit Ned. Indie, na de val van Japan, heb ik bewaard.
-- Het merendeel van de Nederlanders weet niets over het leven van de Indische Nederlanders.
-- Het is jammer dat na ruim een halve eeuw mensen nog met een schuldgevoel rondlopen. Bijna niemand neemt de moeite zich te verdiepen in een toestand waar mensen buiten hun wil zijn terecht gekomen.

Hartelijke groeten,
Frans

Ofsen  
18 jul 2009 12:51
wat een ongelooflijk verhaal. ontroerend maar ook triest. toch is er een "goed einde" in die zin dat er uiteindelijk een waarheid naar boven kwam. wat gooilander opmerkt is juist. velen in nederland hebben geen flauw benul van wat er in indie heeft plaats gevonden, maar ook niet wat er gebeurde met kinderen na de oorlog door de getraumatiseerde ouders.
ondanks het opengelegde verleden, heeft Mary denk ik heel veel dierbaren in haar leven gekregen die oprecht van haar houden en ook dat is iets om dankbaar over te zijn en je kracht geven om verder te gaan.
_





_
Rick48.1  
27 jul 2009 12:44
Hallo Mary en Han,
Eigenlijk is er een parallel dat jullie beide vaders dus een bijzondere achtergrond hebben. In de laatste jaren is in Indische kring meer aandacht gegeven aan de Indische 'troostmeisjes' die in de jappenkampen gedwongen moesten slapen met de Jappen en de consequenties daarvan.
Het zijn trieste verhalen. De Japanse cultuur is natuurlijk ook een schaamtecultuur en men zal met grote moeite vanuit de familie in Japan erkennen dat er sprake is van een verwerkte dochter.
Ik sluit me aan met de laatste zin van René Ofsen dat het in ieder geval fijn is dat Mary veel dierbaren in haar leven gekregen heeft die van haar houden. Dat geeft kracht.
Mijn eigen moeder en zus(geb.1940) hebben ook in het Jappenkamp gezeten. (op Java). Ik weet hoeveel impact dat heeft gehad op hun leven en hoeveel onbegrip er vaak was vanuit Nederland. Pas in de afgelopen twintig jaar, o.a. door de herdenkingen op 15 augustus van eind van WO II in ZO-Azië, is hier aandacht voor.
Veel respect voor het feit dat jullie dit zo openlijk aan de orde stellen!

Gast  05 apr 2011 14:38
wat een zoekactie, vreselijk, maar uiteindelijk erkenning hé Mary

liefs Maria Knijn
_





_
Gast  30 jun 2011 00:22
Mooi verhaal Oome Han! eindelijk gevonden...Ik wist niet dat er zoveel bij kwam kijken...lees nu het preciese verhaal voor het eerst. Heftig! Maar een hoop rust voor tante Mary in ieder geval nu!

gr. Melanie

Gast  01 sep 2012 21:33
..respect voor u..niet alleen voor wat u voor uw vrouw betekent..maar ook om uw verleden en verfrissende kijk op het indisch" zijn..met de hartelijke groeten..vic
_